Sofra që nuk digjet

Çdo mëngjes prej një jave kryeministri shtron një tryezë te shkallët e zyrës së vet. Të ftuarit e kanë përmbysur, e kanë djegur dhe kanë shkruar mbi të “dorëheqje”. Kryeqytetet që i predikojnë Shqipërisë dialogun ende nuk e kanë vënë re se në cilën anë të tryezës rri Evropa. Një njeri shtron një gosti dhe çon fjalë se gjithçka është gati. Të ftuarit dërgojnë justifikime. I zoti i shtëpisë nuk e anulon darkën. E dërgon shërbëtorin edhe një herë, nëpër rrugë e rrugica, dhe e mbush shtëpinë me këdo që vjen. Luka e vë refuzimin në llogari të të ftuarve dhe këmbënguljen në llogari të të zotit, dhe i gjithë Ungjilli lexohet kështu: i ati del nga shtëpia te i biri i madh që rri i hidhëruar në oborr, bariu shkon pas delës së vetme, profeti i thotë një populli me gjak në duar: ejani, pra, dhe të diskutojmë bashkë. Ftesa vjen e para dhe vjen përsëri. Nëse pranohet apo jo, është mëkat ose virtyt i palës tjetër, kurrë i të zotit të shtëpisë. Që nga 20 tetori shëmbëlltyra po luhet në bulevardin e Tiranës, me rekuizitë.

Pjesë e shkurtër nga burimi. Artikulli i plotë dhe autorësia i përkasin botuesit origjinal.