ЕУ ја плаќа цената на сопствената тромост и одложувања

ЕУ можеби е една од најголемите светски економски и политички сили, располага со развиена индустрија, научни институции, огромен единствен пазар и високи социјални стандарди. Истовремено, сè потешко ја претвора таа акумулирана моќ во економски раст, технолошка предност и независност во безбедносната политика. Така, Европа денес се соочува со еден колосален внатрешен парадокс. Во едни такви околности, природно е европските лидери да ги посочуваат „надворешните притисоци“, како еден вид алиби за кризата, и „предизвикувачите на кризата“, како што се војната во Украина, променетите односи со Вашингтон, економската конкуренција од Кина и нестабилноста на глобалните пазари. Точно дека сите овие фактори имаат реални последици. Но тие не даваат целосен одговор на прашањето зошто Европа толку често се наоѓа во позиција да реагира (реактивно, не проактивно) на кризите наместо да ги обликува условите во кои тие се развиваат.