Lorenc Vangjeli: Nga froni te vetmia, dilema e madhe e Edi Ramës dhe ndryshimet me liderët e kaluar

Me gjasë askush tjetër si Edi Rama nuk ka qenë aq i qartë në rrugën drejt pushtetit. Vetëm Ahmet Zogu, Enver Hoxha dhe Sali Berisha përbëjnë trinomin tjetër aspak të shenjtë të shqiptarëve me këtë lloj fiksimi, huqi e vesi kaq të madh ndaj pushtetit në Shqipërinë e postpavarsisë. Sa të ndryshëm, aq edhe të ngjashëm në jetëshkrim, të përbashkëtat e tyre shënjojnë narcizizmin ekstrem, egoizmin e thellë, karizmën e errët, superkontrollin mbi qendrat e tjera të pushtetit, paranojat e pashmangshme dhe mungesën e empatisë. Dhe mbi të gjitha, ata kanë ndarë mes vedit, vetminë e pafundme. Në epilog të karrierës së tyre ata kanë qenë plotësisht të vetmuar. Pa miq ideologjike, por me një shtresë servilësh kokëboshë, të braktisur nga miqtë e vjetër dhe në shoqërinë e miqve të gabuar. Të katërt kanë ndarë bindjen për madhështi personale dhe besimin se janë gjeni të keqkuptuar. Të katërt janë ndjerë të keqardhur sinqërisht për kufinjtë modestë të Shqipërisë, që e kanë gjykuar si një xhaketë që ju rri ngushtë në shpatulla.